Տեքստի հեղինակ՝ Անի Միշել (Մարտիրոսյան), «Սրտերի վերածնունդ» բարեգործական հիմնադրամի հիմնադիր և տնօրեն։
Ծանոթացեք Աննա Սարգսյանին կամ, ինչպես մենք նրան կոչում ենք մեր հիմնադրամում, Աննուշկային։ Աննուշկան դարձավ այն «լոկոմոտիվը», որի շնորհիվ ծնվեց «Սրտերի վերածնունդ» բարեգործական հիմնադրամը։ Նրա պատմությունը շատ նուրբ կապերով խաչվում է իմ սեփական պատմության հետ։ Ես և Աննուշկան ծնվել ենք նույն օրը՝ ապրիլի 2-ին, երկվորյակ ենք, թեև մեր երկվորյակները ծննդաբերության ժամանակ չփրկվեցին։ Երկուսս էլ նախաժամ ծնված ենք ու նույն անհավատալի կամքով՝ ամեն բան ավարտին հասցնելու համար։
Այս «պատահական» նմանությունները դադարեցին պատահական լինել այն ժամանակ, երբ զանգ ստացա Աննուշկայի ընտանիքի ընկերոջից՝ խնդրանքով օգնել նրա վիրահատության համար։ Այդ ժամանակ արդեն ակտիվորեն զբաղվում էի բարեգործությամբ՝ թե՛ ինքնուրույն, թե՛ «Շտապիր դեպի բարին» հիմնադրամի հետ, ու դիմեցի իմ գործընկերներին այդ հիմնադրամից։ «Շտապիր դեպի բարին» հիմնադրամի գործընկերները համաձայնեցին աջակցել միջոցների հավաքման գործում, սակայն կոխլեարային իմպլանտի տեղադրման և այն գնելու համար անհրաժեշտ էին լրացուցիչ միջոցներ։ Աննուշկայի հարցը ինձ համար դարձավ անձնական և շատ հարազատ։
Այդ ժամանակ՝ արդեն 2023 թվականի հունիսին, ինձ համար պարզ դարձավ, որ պետք է հիմնել իմ բարեգործական հիմնադրամը, և Աննուշկան այն փարոսն էր, որ լուսավորեց «Սրտերի վերածնունդ» հիմնադրամի ստեղծման ճանապարհը։
Աննուշկան ծնվել է 2022թ․ ապրիլի 2-ին՝ վեց ամսականում, 900 գրամ քաշով։ Ծննդատանը պարզ դարձավ, որ նա լսողություն չունի և ախտորոշվեց 4-րդ աստիճանի երկկողմանի ծանր լսողությամբ։
2023 թվականի հունիսի վերջին ԱՄՆ-ից բժիշկներ եկան Հայաստան՝ երեխաների, այդ թվում՝ Աննայի համար վիրահատություններ կատարելու համար։ Աննուշկայի համար կոխլեարային իմպլանտի արժեքը կազմում էր 14,865 դոլար։ Armenian International Medical Fund հիմնադրամի աջակցությամբ հավաքվեց 12,365 դոլար։ Ծնողները պետք է տրամադրեին 2,500 դոլար։ Ընդհանուր ջանքերով հաջողվեց հավաքել անհրաժեշտ գումարը։
2023թ․ հուլիսի 1-ին Աննուշկան վիրահատվեց Երևանում՝ Էրեբունի հիվանդանոցում։ Վիրահատությունը հաջողությամբ իրականացրեցին Հայաստանի և ԱՄՆ-ի բժիշկները՝ Armenian International Medical Fund-ի աջակցությամբ։
Վիրահատության օրը գնացի հիվանդանոց՝ Աննուշկային ու նրա ծնողներին այցելելու։ Վիրահատությունը հաջող էր անցել, և փոքրիկ Աննուշկան իրեն լավ էր զգում։ Ի տարբերություն շատ երեխաների՝ նա քնից արթնանալուց հետո գրեթե չէր լացում։ 20 օր անց տեղադրվեց իմպլանտը, և աղջնակը կարողացավ լսել։
Ամեն անգամ Հայաստան այցելելիս ես գնում եմ Աննուշկայի մոտ։ Նա շարունակում է զարգացնել լսողությունը մասնագետների հետ։ Ծնողները, տատիկներն ու պապիկները մեծ ուրախությամբ ու սիրով շրջապատում են նրան։